เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 386 ผงอู่สือส่าน
การปรากฏตัวของเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินเป็นดั่งแสงสว่างสายหนึ่งที่ส่องเข้ามาในห้องซึ่งถูกปกคลุมด้วยความหม่นหมองและอึดอัด ไม่เพียงเหลิ่งฉือ แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง มามาเฝิง และหลัวเสี่ยวอวี้ต่างก็มีสีหน้ายินดีแล้วรีบเข้ามาหา
“เยวี่ยเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง? เรื่องราบรื่นหรือไม่? บาดเจ็บหรือเปล่า?”
“คุณหนู ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
“ใช่แล้วคุณหนู ไม่ได้พบกันหลายวัน คิดถึงท่านเหลือเกิน”
“ไม่ถูก ตอนนี้จะเรียกคุณหนูว่าแม่นางไม่ได้แล้ว ต้องเรียกพระชายาอ๋อง”
“……”
ทุกคนพูดกันจ้อกแจ้ก เหลิ่งเยวี่ยกลับทำหน้าขรึมไร้อารมณ์ สายตาแหลมคมและเฉียบไวไล่มองใบหน้าของทุกคนทีละคน
แม้เย่จิ่วเฉินจะไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เมื่อครู่ แต่ทันทีที่เข้ามาในห้อง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นเดียวกับเหลิ่งเยวี่ย
ที่แท้ตรงไหนผิดปกติกัน?