เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 385 น่าเสียดายที่บางคนไม่มีวันเข้าใจ
เย่จิ่วเฉินทอดสายตามองเหลิ่งเยวี่ยในอ้อมแขนซึ่งหลับตาลงแล้ว สีหน้าสงบผ่อนคลายราวกับหลับสนิท เขาจึงเผลอลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว
“ไปบอกเจียงทิงไป๋ เรื่องที่เหลือให้เขาจัดการ”
กล่าวจบ เย่จิ่วเฉินก็อุ้มเหลิ่งเยวี่ยหันกายเดินเข้าไปในห้องข้าง ๆ
เยว่เฉิงกับอู๋จิงมองหน้ากัน ต่างขานรับแล้วก้าวไปช่วยเย่จิ่วเฉินปิดประตูห้อง
นายท่านของพวกเขาดีกับเหลิ่งเยวี่ยมากจริง ๆ
ดูจากท่าทางแล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา หากเหลิ่งเยวี่ยอยากนอน เย่จิ่วเฉินก็คงต้องยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงนั้นจนกว่านางจะตื่น
เฮ้อ ช่างน่าอิจฉา ทั้งอิจฉาทั้งริษยาเสียจริง
ด้านนอกโรงเตี๊ยม แม้เจียงทิงไป๋จะรออยู่นาน แต่ก็ไม่ได้ร้อนใจ
อย่างไรเสีย เดิมทีเขาก็มีส่วนร่วมในเรื่องนี้น้อยอยู่แล้ว เมื่อมอบเรื่องเหล่านี้ให้เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินจัดการ ก็ย่อมต้องเชื่อใจพวกเขาและรอให้จัดการจนเรียบร้อย