เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 อดข้าวไปทั้งคืนเถิด
น้ำเสียงของเจียงทิงไป๋เย็นชา สีหน้าเคร่งขรึมลุ่มลึก ทั้งตัวแผ่บรรยากาศกดดันออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงทิงไป๋ เยว่เฉิงก็ก้าวเข้ามาข้างหน้าทันที แล้วค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
“ขอทูลตอบองค์รัชทายาท นายท่านมีคำสั่ง ขอให้องค์รัชทายาทกับคนของท่านพักอยู่ในคฤหาสน์หนึ่งวัน ห้องพักจัดเตรียมไว้ให้องค์รัชทายาทเรียบร้อยแล้ว หากองค์รัชทายาทเตรียมพร้อมแล้ว โปรดตามข้าน้อยมา”
เยว่เฉิงพูดได้คล่องแคล่วราบรื่น ราวกับเตรียมถ้อยคำนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว
เจียงทิงไป๋ได้ยินแล้วใบหน้าแทบจะเขียวคล้ำ
พอเขียวแล้วก็เปลี่ยนเป็นสีคราม พอครามแล้วก็เป็นสีแดง พอแดงแล้วก็กลายเป็นสีดำ...สรุปคือไม่มีสีไหนเป็นปกติเลย
ท้ายที่สุดเจียงทิงไป๋ก็หัวเราะออกมา
เย่จิ่วเฉิน เจ้าเก่งนักนะ!
“เพราะฉะนั้น หลังจากเย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยวี่ยหันหลังกลับกลางคันแล้ว ยังจะกักขังเปิ่นกงอีกหรือ?”