เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 282 เพราะอัปลักษณ์
“ได้ยินว่าเมื่อคืนหอชาดเมามายถูกคนวางเพลิงจนวอด แล้วเหมือนเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับคุณชายกระเรียนขาว ช่วงนี้ทุกครั้งที่เถ้าแก่หลัวอยู่เรือนลั่วอวี้เซวียน หอชาดเมามายก็ให้คุณชายกระเรียนขาวเป็นคนดูแล เขาจึงรีบมาคุกเข่าตั้งแต่เช้าตรู่ บอกว่าจะมาแบกกิ่งหนามขอรับโทษ ใครเกลี้ยกล่อมก็ไม่ฟังเลยเจ้าค่ะ…”
จู้เอ๋อร์ยังพูดไม่จบ คนตัวจิ๋วในใจของเหลิ่งเยวี่ยก็ตื่นเต้นจนแทบจะเหาะขึ้นฟ้าแล้ว
อะไรนะ?
คุณชายกระเรียนขาวคุกเข่าอยู่หน้าประตูเรือนลั่วอวี้เซวียน เพื่อหลัวเสี่ยวอวี้?
หัวใจใฝ่รู้เรื่องชาวบ้านของข้าที่ลุกโชน…
ไม่ได้ ต้องควบคุมไว้!
ยอดคนต้องรักษาบุคลิกให้มั่นคงอยู่เสมอ
คิดถึงตรงนี้ เหลิ่งเยวี่ยก็เหลือบมองจู้เอ๋อร์ที่ยังพูดจ้อไม่หยุดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
จู้เอ๋อร์ไม่ได้รับสายตาเย็นชาเช่นนี้จากเหลิ่งเยวี่ยมานานแล้ว นางจึงหุบปากโดยไม่รู้ตัว แต่ในใจก็แอบคิดถึงอยู่ไม่น้อย