เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244 เจ้าสารเลวนั่นเป็นข้าจริง ๆ
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายได้รูปของเย่จิ่วเฉินพลันมืดคล้ำไปครึ่งหนึ่ง
อยู่ดี ๆ ไฉนพอเจอหน้าก็ถูกด่าเสียแล้วเล่า?
ชั่วขณะหนึ่ง เย่จิ่วเฉินไม่รู้ว่าควรมีปฏิกิริยาอย่างไรดี
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า “เป็นอะไรไป? เจ้าไม่ชอบหยวนฮุ่ยแห่งวัดฝ่าหัวมิใช่หรือ ตอนนี้มีคนช่วยเผาวัดฝ่าหัวจนวอดวายแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่พอใจอีกเล่า?”
เย่จิ่วเฉินหยั่งเชิงความคิดของเหลิ่งเยวี่ยอย่างระมัดระวัง คิดไม่ถึงว่าพอพูดจบ บรรยากาศรอบตัวเหลิ่งเยวี่ยกลับเย็นเยียบขึ้นหลายส่วนในพริบตา
“หึ ๆ!”
เหลิ่งเยวี่ยแค่นหัวเราะทั้งที่ยิ้มไม่ถึงตา ใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งของเย่จิ่วเฉินก็มืดคล้ำตามไปด้วย
ปกติเหลิ่งเยวี่ยมักทำหน้าบึ้ง ไม่ยิ้มไม่แย้ม
เหตุใดตอนนี้พอได้เห็นนางมีสีหน้าอื่นอยู่บ้าง กลับรู้สึกว่าไม่มีสีหน้ายังจะดีกว่า?