เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 ข้าก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
นอกหน้าต่าง แสงจันทร์ขาวกระจ่างและเย็นเยียบ
ภายในครัว เย่จิ่วเฉินมีรูปร่างสูงเพรียวและสง่างาม แม้ยืนอยู่หน้าเตา ทว่ากลิ่นอายสูงศักดิ์เย็นเยียบบนกายกลับไม่ลดน้อยลงแม้แต่นิด
โดยเฉพาะคำพูดเมื่อครู่นี้ แม้น้ำเสียงจะราบเรียบไร้อารมณ์ แต่หยวนฮุ่ยก็ยังรู้สึกราวกับแผ่นหลังเย็นวาบ
ความรู้สึกเช่นนี้ เขาไม่ได้สัมผัสจากเย่จิ่วเฉินเพียงคนเดียว
ยังมีสตรีที่ชื่อเหลิ่งเยวี่ยผู้นั้นด้วย!
และสตรีผู้นั้นก็บังเอิญเป็นเถ้าแก่ของร้านลั่วอวี้เซวียนแห่งนี้ พอนึกถึงภาพก่อนหน้านี้ที่เหลิ่งเยวี่ยถอดเสื้อผ้าเขาจนหมดแล้วมัดไว้กับต้นไม้ หยวนฮุ่ยก็รู้สึกปวดตุบ ๆ ตรงขมับ
หากวันนี้ไม่ได้รับสารจากบุคคลสำคัญผู้นั้น เขาก็คงไม่ถึงกับต้องลงจากเขา
พระสงฆ์เข้าไปในหอขับร้องร่ายรำ นี่มันเรื่องอะไรกัน?
คิดดูให้ดี ช่างไม่ใช่คนบ้านเดียวกันก็ไม่เข้าประตูเดียวกันจริง ๆ คนโบราณไม่เคยหลอกข้า!