เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 ตกลงเจ้าเข้าใจหรือไม่
เหลียงเฉี่ยนยิ่งลงมือก็ยิ่งระบายโทสะได้เต็มที่ เรี่ยวแรงในมือจึงหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนแรกเหลิ่งเซียวอยู่ในอาการมึนงง แต่ถูกตีไปตีมา จู่ ๆ เขาก็พลันได้สติ
เป็นบุรุษก็ต้องลุกขึ้นยืนให้ได้สักครั้ง จะเอาแต่นอนหมอบอยู่ตลอดได้อย่างไรเล่า?
คิดเช่นนั้นแล้ว เหลิ่งเซียวก็ยืดหลังขึ้นอย่างลวก ๆ พร้อมถลึงตา
“พอได้แล้ว!”
มือที่เหลียงเฉี่ยนเพิ่งยกขึ้นพลันชะงักกลางอากาศเพราะคำพูดของเหลิ่งเซียว
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……
หลังจากเงียบงันไปสามวินาที เหลียงเฉี่ยนก็ออกแรงสุดกำลัง เล็งศีรษะเหลิ่งเซียวแล้วฟาดลงไปอย่างแรง ทว่าครั้งนี้กลับไม่อาจตีถูกศีรษะเขาได้ดังใจ เพราะเหลิ่งเซียวคว้าข้อมือของนางไว้กลางอากาศแน่น
เหลิ่งเซียวจ้องเหลียงเฉี่ยนตรง ๆ ด้วยดวงตาดำสนิทอันตราย