เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 211 เป้าหมายเล็ก ๆ หนึ่งร้อยล้าน
ภายในห้องชั้นดีของหอหยกโปรย เหลิ่งเยวี่ยนอนขดตัวอย่างหงุดหงิดอยู่บนตั่งนอน ร่างทั้งร่างงอตัวราวกับกุ้งขั้วโลก
ช่วยไม่ได้ แม่งหิวจะตายอยู่แล้ว
เจ้าปีศาจน้อยเย่จิ่วเฉินนั่นก็ไม่รู้ไปง่วนทำอะไรอยู่ หายไปตั้งนานแล้วยังไม่กลับมา
นี่คิดจะปล่อยให้นางหิวตายหรืออย่างไร?
พอคิดเช่นนั้น เหลิ่งเยวี่ยก็ยิ่งหงุดหงิด ราวกับทั่วทั้งอากาศในรัศมีสิบลี้อบอวลด้วยไอหงุดหงิดที่พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ
เย่จิ่วเฉินผลักประตูเข้ามา ก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศในห้องชั้นดีอึมครึมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
ครั้นมองเหลิ่งเยวี่ยที่ขมวดคิ้วทำหน้าหน้านิ่งเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งมานับพันปี เบิกตากลมโตจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาราวกับอยากกลืนเขาลงท้องเสียเดี๋ยวนั้น เย่จิ่วเฉินก็อดยกมุมปากขึ้นไม่ได้
เย่จิ่วเฉินสงบจิตใจลงเล็กน้อย ก่อนเดินไปหาเหลิ่งเยวี่ย
“นี่ ลองชิมดู”