เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182 ไม่ใช่เจ้าถามข้าหรือว่าข้าจะสนใจทำไม
เจียงทิงไป๋เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นภาพเย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยวี่ยสนิทสนมกันเช่นนี้ ถูกป้อนความหวานเข้าอย่างจัง สีหน้าที่เดิมยิ้มแย้มจึงพลันเปลี่ยนไปจนสมกับชื่อ
ขาวผ่อง!
แต่สองคนที่ป้อนความหวานให้กันกลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนเข้ามาในห้องเพิ่มอีกคนแล้ว
เจียงทิงไป๋จึงได้แต่ทำหน้าบึ้งแล้วกระแอมเบา ๆ
เมื่อได้ยินเสียงคนอื่น ดวงตาดำสนิทลึกล้ำดุจอินทรีราตรีของเย่จิ่วเฉินก็พลันหม่นลง ภายในราวกับมีคลื่นยักษ์น่าหวาดหวั่นที่ซับซ้อนผันผวนดั่งคลื่นเมฆกำลังโหมกระหน่ำ จนผู้เห็นใจสั่น
ส่วนเหลิ่งเยวี่ยยังคงสงบนิ่งราวกับว่าเจ้าจะคลั่งไปก็คลั่งไป แสงจันทร์ยังคงสาดส่องแม่น้ำใหญ่
ในใจเจียงทิงไป๋ร้อนรนแทบแย่
คราวนี้จบเห่กันจริง ๆ แล้ว
ภาพยอดคนผู้เก่งกาจของตนกำลังควบม้าอย่างบ้าคลั่งไปสู่ความพังทลายอย่างสิ้นเชิง ไม่มีวันหวนกลับ