กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 สำหรับข้า เจ้านั้นก็คือเจ้า
ดวงตะวันส่องอยู่กลางฟ้า ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า
เหลิ่งเยว่ควบม้าห้อตะบึงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เย่จิ่วเฉินไล่ตามอยู่ข้างหลัง
ในฐานะสตรี จะแพ้ไม่ได้
แต่วันนี้เจ้าปีศาจน้อยถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก เหลิ่งเยว่จึงคิดดูแล้ว ไม่ถือสาหากจะให้เขาชนะสักครั้ง
แต่มีเงื่อนไขว่าเขาต้องมีฝีมือจริง
เมื่อนึกเช่นนั้น เหลิ่งเยว่ก็โบกแส้ม้าแรงขึ้นอีก
เย่จิ่วเฉินตามอยู่ด้านหลังเหลิ่งเยว่ไม่ห่าง มองท่วงท่าพลิ้วไหวกระโดดโลดเต้นของนางบนหลังม้า ความหม่นหมองในดวงตาค่อย ๆ จางหายไป
อยากรู้ตัวตนที่แท้จริงของเย่จิ่วเฉินหรือ?
ตั้งแต่ได้ยินประโยคนี้ เขาแทบไม่ได้พูดอะไรอีกเลย