เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 อยู่ตรงนี้มาตลอด
เมื่อเห็นเหลิ่งเยวี่ย เย่จิ่วเฉินก็ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากยิ้ม
“มาแต่เช้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้เลยว่าความรักที่เสี่ยวเยวี่ยมีต่อข้าลึกซึ้งถึงเพียงนี้แล้ว”
เหลิ่งเยวี่ยพูดไม่ออกเล็กน้อย
นางพูดอะไรหรือ?
เย่จิ่วเฉินเดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตรงหน้าเหลิ่งเยวี่ย เขาลดเสียงลงแล้วโน้มไปกระซิบข้างหูนาง
“ไม่ได้เจอกันวันเดียว ราวกับผ่านไปสามสารทหรือ? คิดไม่ถึงว่าเสี่ยวเยวี่ยของข้าจะร้อนใจถึงเพียงนี้”
เหลิ่งเยวี่ยทำหน้าตึง มองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงคืบของเย่จิ่วเฉินอย่างเย็นชา แล้วยื่นมือไปแปะหน้าเขาอย่างไม่เกรงใจ ออกแรงดันใบหน้านั้นให้ห่างออกไป
“พี่ชาย เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมปลาทองถึงดูโง่ ๆ ทึ่ม ๆ?”
เย่จิ่วเฉินชะงัก คิดว่านี่เป็นหัวข้อเล็ก ๆ สำหรับเพิ่มสีสัน จึงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ยิ่งขึ้น