เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 ข้าก็คือเจ้า
แสงจันทร์เย็นเยียบ สายลมหนาวพัดกระทบร่างเหลิ่งรั่วเสวี่ย แต่นางราวกับไม่รู้สึกถึงมัน
เหลิ่งรั่วเสวี่ยยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือ สูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาพลันแน่วแน่ ก่อนยกมือผลักประตูเข้าไป
“เอี๊ยด——”
ประตูห้องหนังสือเปิดออกพร้อมเสียงดัง เหลิ่งรั่วเสวี่ยยังไม่ทันเห็นอะไรชัด ก็เห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้ามาตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ปกคลุมด้วยบรรยากาศราวพายุกำลังจะถาโถม
วินาทีถัดมา ลำคอของนางก็ถูกมือคนบีบไว้แน่น
“เหลิ่งรั่วเสวี่ย เจ้าช่างกล้านัก คำเตือนของเปิ่นหวางเป็นเพียงลมผ่านหูไปแล้วหรือ หืม?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของเย่โม่หานในยามนี้เปี่ยมด้วยอันตราย เช่นเดียวกับแรงมือที่กำลังบีบแน่นขึ้นทีละน้อย จนนางรับรู้ได้
เหลิ่งรั่วเสวี่ยเตรียมใจไว้แล้ว รู้ว่าเย่โม่หานคงไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ ยามนี้ในใจจึงไม่มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว มีเพียงความขมขื่นและความเคียดแค้นเต็มอก