กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 เว้นเสียแต่จะอดใจไม่ไหว
เสียงอึกทึกนอกเกี้ยวค่อย ๆ เงียบลง
ภายในเกี้ยว เย่จิ่วเฉินจ้องเหลิ่งเยว่เขม็ง แววตาแฝงความเร่าร้อนอยู่หลายส่วน
ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขากับนางนั่งอยู่ด้วยกันอย่างสงบใจเช่นนี้
แม้จะเป็นเพียงความสงบใจที่เย่โม่หานคิดไปเองฝ่ายเดียวก็ตาม
ตัวจิ๋วในใจเหลิ่งเยว่แทบจะขุดกำแพงจนเป็นรูโหว่แล้ว
เสี่ยวไป๋ทำไมชักช้านัก?
รีบหาที่บรรยากาศดี ๆ ห้ามคนไม่เกี่ยวข้องเข้าไปให้ได้เสียที ดูสิว่านางจะไม่ซ้อมไอ้สารเลวเย่โม่หานจนพ่อยังจำไม่ได้เชียวหรือ
“คุณหนูใหญ่เหลิ่ง”
จู่ ๆ เย่โม่หานก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวล