เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 ข้าที่ควรร่วมแสดงกับเจ้า กลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
วันนี้เหลิ่งฉือกลับมาแต่หัววัน เพิ่งเข้าประตูและจัดแจงตัวเองเรียบร้อย เย่จิ่วเฉินก็ตามมาถึง
ตอนแรกที่ได้ฟังเหลิ่งเยวี่ยเล่า นอกจากความเป็นห่วงแล้ว เหลิ่งฉือก็มิได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
แต่ยามนี้พอเห็นเหลิ่งเยวี่ยอยู่กับเย่จิ่วเฉิน เหลิ่งฉือกลับรู้สึกย่ำแย่ขึ้นมาทันที
ความรู้สึกนั้นราวกับเมล็ดพันธุ์ที่ตนเฝ้าทะนุถนอมมาหลายปี กว่าจะรอจนผลิดอกได้ ตนยังไม่ทันได้ชื่นชมให้เต็มตา กลับถูกคนยกไปทั้งกระถางทั้งดอกจนเกลี้ยงเสียฉิบ
โชคดีที่เหลิ่งเยวี่ยไม่ได้ทำสีหน้าดี ๆ ให้เย่จิ่วเฉิน
ยามนี้เหลิ่งฉือจึงสบายใจขึ้นมาก
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งไม่รู้ความซับซ้อนภายใน เพียงเห็นเหลิ่งเยวี่ยวางท่าเย็นชาต่อเย่จิ่วเฉิน ไม่รู้มารยาทตามฐานะ สีหน้านางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เยวี่ยเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท!”
ปกติอยู่ในจวนก็แล้วไป แต่เย่จิ่วเฉินเป็นถึงองค์ชาย หากถูกเอาผิดฐานหมิ่นองค์ชาย จวนเหลิ่งคงต้องเดือดร้อนหนัก