กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 ทำไมรู้สึกกระวนกระวายเช่นนี้
หอชุนเจียงที่กว้างใหญ่ บัดนี้กลับเงียบผิดปกติ
ทุกคนหยุดสิ่งที่ทำอยู่พร้อมใจกันมองเหลิ่งเยว่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางโถง
นางเพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน แต่กลับคล้ายราชันผู้ก้าวลงจากยอดเขาหิมะ เหยียดมองสรรพชีวิตจนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้
“คนผู้นี้ ของข้า เข้าใจหรือไม่?”
คำพูดง่าย ๆ ไม่กี่คำกลับทำให้ทุกคนเข้าใจอย่างชัดเจน
เสี่ยวเถากัดริมฝีปากแน่น พยายามดึงข้อมือออกจากการจับกุมของเหลิ่งเยว่ แต่ลองถึงสองครั้งก็ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
คนผู้นี้ไม่เพียงมีรัศมีน่าหวาดหวั่น เหตุใดแรงถึงได้มากขนาดนี้ด้วย!
“ขออภัย ข้าไม่รู้ว่า...”
เสี่ยวเถาเสียใจแล้ว