กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70 ของข้า เข้าใจหรือไม่?
เย่จิ่วเฉินดูคล้ายทำตัวตามสบาย ทุกอิริยาบถแฝงความเกียจคร้านและสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด เนตรดอกท้ออันงดงามคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย
เมื่อเทียบกันแล้ว สีหน้าของเย่โม่หานช่างหลากหลายกว่าไม่น้อย
แนวกรามขึงตึง ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาคมกริบล้ำลึกจับจ้องเย่จิ่วเฉิน
บรรยากาศเงียบงันอย่างลึกลับลอยอวลอยู่ในอากาศ
จี้ซูอวิ๋นมองเย่จิ่วเฉิน แล้วหันไปมองเย่โม่หาน ก่อนก้มหน้าลงอย่างรู้จักเอาตัวรอด
ครู่หนึ่ง เย่จิ่วเฉินก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
“พี่สี่มาที่นี่เพราะเรื่องใต้เท้าจางกระมัง ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่รบกวนแล้ว”
กล่าวจบ เขาก็สาวเท้าออกไปโดยไม่สนใจว่าเย่โม่หานมีสีหน้าเช่นไร
เย่โม่หานยืนนิ่งอยู่กับที่ มือทั้งสองข้างที่ทิ้งลงข้างกายกำแน่นขึ้นเล็กน้อย