กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 เป็นเต่าในสระขอพร
เหลิ่งเยวี่ยส่ายหน้าอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ต้อง วันนี้ข้าจะไปหอชุนเจียง ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อใด”
“เช่นนั้นก็ดี ข้าจัดการธุระเสร็จแล้วจะไปหอชุนเจียงหาเจ้า”
“อืม”
ทั้งสองพูดคุยกันราวกับไร้ผู้คนรอบข้าง จู่เอ๋อร์มีดวงตากลมโตกลอกไปมา คอยมองเหลิ่งเยวี่ยที มองเย่จิ่วเฉินที
“เช่นนั้นข้าไปแล้ว”
ไปเสียทีเถิด อืดอาดยืดยาดราวกับสตรีไม่มีผิด
เหลิ่งเยวี่ยบ่นในใจ แต่สีหน้ากลับไม่เผยความเปลี่ยนแปลงใด ๆ
เย่จิ่วเฉินยิ้ม ก่อนก้าวออกจากห้องเดินไปหาเยว่เฉิง ซึ่งไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวในลานเรือนตั้งแต่เมื่อใด
“นายท่าน”