เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 65 เจ้าช่างหน้าหนาเสียจริง
ดวงตาคู่หนึ่งของเย่จิ่วเฉินดุจท้องทะเลยามราตรี ลึกล้ำและเข้มข้น
ความรู้สึกที่เหลิ่งเยว่มีต่อเขาทั้งเอาแต่ใจ ตรงไปตรงมา และเกิดขึ้นอย่างชวนงุนงง แต่กลับทำให้คนถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น
โดยเฉพาะเมื่อครู่ที่เขาเห็นกับตาว่านางเอากระสอบคลุมเฉิงปี้แล้วซ้อมเสียยกหนึ่ง
เมื่อนึกว่านางทำเช่นนี้เพื่อเขา หัวใจของเย่จิ่วเฉินก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นลูบไล้เบา ๆ เขาอดก้มหน้าหัวเราะเสียงต่ำไม่ได้
เหลิ่งเยว่เดินเงียบ ๆ อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเย่จิ่วเฉินดังขึ้นโดยไร้วี่แววล่วงหน้า พอหันไปมองก็เห็นใบหน้าคมชัดงดงามของเขามีรอยยิ้มเปี่ยมล้น
เหลิ่งเยว่ “……”
เจ้าหมอนี่สมองโดนน้ำเข้าหรือไร?
อยู่ดี ๆ จะหัวเราะโง่ ๆ ไปทำไม?
คิดแล้วเหลิ่งเยว่ก็ทำหน้าบึ้ง ยกมือขึ้นวางบนหน้าผากของเย่จิ่วเฉิน