เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54 เจ้าต้องการพูดอะไรกันแน่
สุขาวดีอันเกษมหรือ?
เย่จิ่วเฉินดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองนัก
เพลงที่ใช้เต้นในหอคณิกากลับชื่อ “สุขาวดีอันเกษม” ฟังอย่างไรก็รู้สึกขัดแย้ง
ในหัวของนางตกลงมีเรื่องยุ่งเหยิงไปหมดอะไรอยู่บ้าง?
ระหว่างที่ครุ่นคิด เสียงดนตรีก็หยุดลง การร่ายรำจบสิ้น
เหล่าแม่นางยิ้มอย่างเย้ายวนชวนหลงใหล ก้มคำนับขอบคุณผู้ชมด้านล่างเวทีเมื่อจบการแสดง ในเวลานั้นเอง ท่ามกลางฝูงชนที่เดิมเงียบงัน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ได้สติแล้วเริ่มปรบมืออย่างเต็มแรง
คนอื่น ๆ ถึงค่อยได้สติจากความตกตะลึงเมื่อครู่ ต่างพากันปรบมือเพื่อแสดงความรู้สึก
ชั่วขณะนั้น เสียงปรบมือดังอื้ออึง มามาเฝิงซึ่งยืนอยู่ด้านล่างเวทีและเดิมทีกำลังลุ้นจนเหงื่อชุ่ม แทบยิ้มจนดวงตาหยีโค้ง
แต่เวลานี้นางยังไม่มีเวลาปล่อยให้ความยินดีครอบงำ รีบรวบรวมอารมณ์แล้วขึ้นเวทีตามคำสั่งของเหลิ่งเยวี่ย