กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 ยั่วข้าแล้วคิดจะหนีหรือ?
เย่จิ่วเฉินนอนนิ่งอยู่ข้างเหลิ่งเยวี่ย เพียงเหลือบมองด้านข้างก็เห็นแผ่นหลังบอบบางงามเย็นชาของนาง
“ไม่ว่าชายหรือหญิง เจ้าก็เป็นคนของข้า”
ยังคงเอาแต่ใจ เย็นชา และไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งเช่นเดิม ทว่าถ้อยคำนั้นกลับคล้ายธารใสสายหนึ่ง ค่อย ๆ ไหลสู่ก้นบึ้งหัวใจของเย่จิ่วเฉิน แล้วแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์
คนของเจ้าหรือ?
เย่จิ่วเฉินเผยอริมฝีปากบาง พึมพำไร้เสียงหนึ่งประโยค นัยน์ตาดำสนิทราวกับมีแสงแตกพร่างอยู่ภายใน เปล่งประกายระยิบระยับ
ครู่หนึ่งเขาพลิกกาย ยื่นแขนโอบเหลิ่งเยวี่ยทั้งร่างเข้ามาในอ้อมกอด
อ้อมกอดคุ้นเคยทำให้เหลิ่งเยวี่ยขยับซุกเข้าหาเย่จิ่วเฉินอย่างสบายใจ
มุมปากเย่จิ่วเฉินยกขึ้นเล็กน้อย
“ต่อไปอย่าแย่งพูดแทนข้า”