กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 ข้าเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว
บนถนนไม่ไกลจากจวนองค์ชายสี่ มีรถม้าสีดำจอดอยู่คันหนึ่ง
แม้จะเป็นสีดำ แต่หากมองให้ละเอียดจะเห็นว่าภายในสีดำนั้นมีประกายทองทมิฬแฝงอยู่จาง ๆ
เย่จิ่วเฉินนั่งอยู่ในรถม้า ท่าทางปล่อยตัวเอนพิงเก้าอี้อย่างสบาย มือถือจอกสุรา ท่วงท่าสง่างามอย่างยิ่ง
แม้มุมปากเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แต่ในดวงตากลับไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย
ครู่หนึ่ง เยว่เฉิงก็เลิกม่านเข้ามา
“องค์ชายเก้า”
“อืม”
“เมื่อครู่นี้ผู้ใต้บังคับบัญชายืนยันแล้วว่า ระยะนี้องค์ชายสี่อยู่แต่ในจวน ไม่เคยออกไปไหน เรื่องการรับเจ้าสาวเขาก็จัดการด้วยตนเองทั้งหมด”
“เช่นนั้นหรือ?”