เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 เนื้อเรื่องไม่ได้เขียนแบบนี้นี่นา
เมื่อมองร่างของเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินที่ยืนอยู่ด้วยกันอย่างเข้ากันอย่างประหลาด มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างกายของเหลียงเฉี่ยนก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วซีดขาวไปแล้วนางก็ยังไม่รู้
“คุณหนูเหลียง?”
เฉิงเยียนหรานสังเกตเห็นความผิดปกติของเหลียงเฉี่ยน จึงเอ่ยเรียกเบา ๆ
“เป็นอะไรไป?”
เหลียงเฉี่ยนดึงสติกลับมา
“ข้อเสนอเมื่อครู่ของข้า เจ้าเห็นว่าอย่างไร?”
เฉิงเยียนหรานกับเหลียงเฉี่ยนต่างพบเบาะแสคนละข้อ และตามเบาะแสมาจนถึงที่นี่
ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วยามกว่าจะหมดเวลา หากจะหาเบาะแสอีกสองข้อแล้วค่อยไปตามหาสมบัติล้ำค่า เกรงว่าจะไม่ทัน เฉิงเยียนหรานจึงเสนอให้แลกเปลี่ยนเบาะแสในมือกับเหลียงเฉี่ยน เพื่อดูว่าจะหาข้อมูลเกี่ยวกับเบาะแสข้อที่สามได้หรือไม่
ต่อให้หาไม่ได้ การมีเบาะแสอยู่ในมือสองข้อก็ทำให้โอกาสที่พวกนางจะพบสมบัติล้ำค่าและชิงรางวัลชนะเลิศสูงมาก