กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 ท่านคิดมากไปแล้ว
เย่จิ่วเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากยกเป็นรอยยิ้มชวนหยอกเย้า
“วิ่งเร็วเสียจริง…”
“เจ้าตามข้ามาทำไม?”
เสียงเย็นเยียบแผ่วเบาของเหลิ่งเยว่ดังมาจากด้านหลัง ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดและเงียบสงัดนี้ ราวกับเสียงภูตผีปีศาจ ทำให้ความเย็นวาบพลันพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงกระหม่อม
เย่จิ่วเฉินถูกจับได้อีกครั้ง ทว่าเขากลับไม่ลนลาน ยังคงประดับรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ที่แฝงเสน่ห์ล่อลวง ก่อนหันไปมองเหลิ่งเยว่
“คุณหนูใหญ่เหลิ่ง ช่างบังเอิญเสียจริง!”
“ไม่บังเอิญ เจ้าตามข้ามาต่างหาก”
“……”
แค่ก ๆ ต้องพูดตรงไปตรงมาเปิดโปงกันขนาดนี้เลยหรือ ไม่คิดถึงใจคนฟังบ้างเลยหรือไร?