กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 564 โลกนี้เป็นหนี้ผม (+1)
เมื่อลู่จิ่วหยางได้ยินคำพูดนี้
ทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า สมองดังสนั่นแล้วว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ราวกับเสียงทุกเสียงรอบหูหายไปหมด
“อายุขัยของฉันถึงจุดจบมาตั้งนานแล้ว”
มีเพียงคำพูดนี้ที่ก้องกังวานซ้ำไปมา
ผ่านไปเนิ่นนาน
ลู่จิ่วหยางจึงราวกับได้สติกลับมาในที่สุด
แต่ใบหน้านั้นกลับซีดเผือดจนไม่มีเลือดฝาดเหลืออยู่เลย
เขาอ้าปาก ฝืนยิ้มออกมาบาง ๆ