เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 เดิมพันระหว่างอัจฉริยะ
“ฉู่มู่... ฉู่มู่... เจ้ากล้าทำร้ายข้า... เจ้ากล้าทำร้ายข้า... เจ้าตายแน่ เจ้าตายแน่ ๆ...” สองมือของหวังเหล่ยมีโลหิตหยดลงมาไม่ขาดสาย เพราะความเจ็บปวด แก้มทั้งสองข้างจึงกระตุกไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำราวกับจะหลั่งเลือดออกมา น้ำเสียงโหยหวนโหดร้ายดุจเสียงภูตผีร้องไห้คร่ำครวญ ชวนให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง
“ข้าไม่ได้ทำร้ายเจ้า แต่ข้าตัดเส้นเอ็นข้อมือของเจ้าต่างหาก นับจากนี้ไป เจ้าหมดสิทธิ์ฝึกกระบี่อีกแล้ว”
น้ำเสียงอันเย็นชาเหินห่าง ราวกับระเบิดที่ถูกโยนลงไปในน้ำลึกแล้วระเบิดขึ้น สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้ที่มุงดูอยู่ทั้งหมด แต่ละคนต่างสูดลมหายใจเข้าลึก สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
“ตัดเส้นเอ็นข้อมือ... ตัดเส้นเอ็นข้อมือ... ฮ่า ๆ ๆ ๆ...” หวังเหล่ยหัวเราะลั่น ท่าทางคล้ายคนเสียสติ ตัวสั่นกระตุกไปทั้งร่าง เส้นผมยุ่งเหยิงเสียทรง ที่หางตาของเขาราวกับจะมีโลหิตหยดไหลออกมา อาฆาตแค้นอย่างถึงที่สุด “ฉู่มู่... สิ่งที่เจ้ามอบให้แก่ข้า ข้าจะทวงคืนให้เป็นสิบเท่า เจ้าคอยดูเถิด...”