เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 วิชากระบี่วสันต์คล้อยขาดหายไปจริงหรือ
ท่ามกลางเทือกเขาชิงหลาน บนหน้าผาสูงชัน ต้นสนเก่าแก่ตั้งตระหง่าน ทะเลเมฆโหมกระหน่ำม้วนตัว
เด็กหนุ่มในชุดยาวสีเทาผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นดินสีน้ำตาล หันหน้าเข้าสู่ทะเลเมฆ ใบหน้าสงบนิ่งมั่นคง เส้นผมสีดำขลับดุจแพรไหมถูกรวบมัดไว้ด้วยใบหญ้าสีเขียวเส้นหนึ่ง กลายเป็นหางม้าที่ยื่นพ้นด้านหลังศีรษะแล้วทิ้งตัวลงมา ไรผมสีดำยาวสั้นไม่เท่ากันตรงหน้าผากแยกออกเป็นสองข้างทางซ้ายและขวา เผยให้เห็นหน้าผากที่อิ่มเอิบและเกลี้ยงเกลา
เพราะมีสายลมพัดผ่าน ไรผมตรงหน้าผากจึงพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา
เด็กหนุ่มชุดเทาแผ่นหลังเหยียดตรง ราวกับกระบี่ที่ชี้ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า แฝงความคมกล้าที่คล้ายจะพุ่งทะยานเสียดเมฆา กระบี่เหล็กกล้าชั้นดีพร้อมฝักวางอยู่บนหน้าขาทั้งสองข้าง สองมือหงายฝ่ามือขึ้น นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ประกบกัน ลมหายใจเชื่องช้าและสม่ำเสมอ
ในความเลือนราง ราวกัวยังมีไอสีขาวบางเบาสายแล้วสายเล่าลอยวนเข้าออกอยู่บริเวณรูจมูก
ฉู่มู่กำลังฝึกฝนเคล็ดปราณกระบี่บำรุงธาตุ
ผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่ง ประกอบด้วยหลายองค์ประกอบ ได้แก่ เคล็ดปราณกระบี่ วิชากระบี่ กระบี่ วิชาตัวเบา และวิชาฝีเท้า