เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 293 - เขาถูกแม่ทัพใหญ่โยนลงทะเลไปเป็นอาหารปลาตั้งนานแล้ว
จ้าวหลินเพียงแค่เหม่อลอยไปชั่วครู่ พอได้สติกลับมารู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
"ท่านเสนาธิการ หมายความว่าอย่างไรกัน"
ในใจของจ้าวหลินหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างยิ่ง ทว่าภายนอกยังคงแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับประสานมือกล่าว
"เสบียงอาหารอันน้อยนิดที่เก็บไว้ในจวนของกระหม่อม ย่อมไม่อาจช่วยบรรเทาสิ่งใดได้มากนัก ทว่าหากฝ่าบาทมีความจำเป็น กระหม่อมก็ยินดีควักกระเป๋าบริจาคเสบียงอาหารทั้งหมดที่มีในจวนออกมาพ่ะย่ะค่ะ!"
ถ้อยคำเหล่านี้เอ่ยออกมาได้อย่างน่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก
เหล่าสหายเก่าของจ้าวหลินในอดีตต่างพากันก้าวออกมาเอ่ยปากยกย่องสรรเสริญจ้าวหลิน
"ใต้เท้าจ้าวเปี่ยมด้วยเมตตาโอบอ้อมอารี ช่างเป็นแบบอย่างอันดีงามของเหล่าขุนนางโดยแท้!"
ทว่าคนผู้นั้นยังเอ่ยไม่ทันขาดคำ พอได้ยินประโยคถัดมาของเฉียนซิงเจ๋อ ก็แทบจะกัดลิ้นตนเองล้มทั้งยืน