เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 268 - แผนการเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
สิ่งเดียวที่เขารู้สึกโล่งใจในยามนี้ก็คือ อูเคอม่งมีบทเรียนจากในอดีตมาก่อน ตำแหน่งของค่ายทหารจึงปลอดภัยยิ่งนัก มั่นใจได้ว่าจะไม่ถูกเปลวเพลิงคุกคามอย่างแน่นอน
จูเก่อถิงเฟิงครุ่นคิด อีกประเดี๋ยวเฉียนซิงเจ๋อจะต้องหาทางยกพลออกมาดับไฟนอกเมืองเป็นแน่ จึงส่งพลธนูไปดักซุ่มอยู่ไม่ไกล หมายจะทำตัวเป็นนกขมิ้นที่คอยจับตั๊กแตน
ขอเพียงเฉียนซิงเจ๋อเปิดประตูเมืองออกมาดับไฟ เขาก็จะฉวยโอกาสระดมยิงพวกมันให้พรุนเป็นรังผึ้ง
เปลวเพลิงย่อมเป็นฝันร้ายของชาวตี๋หรง ทว่ามันจะไม่ใช่ฝันร้ายของชาวบ้านและเหล่าทหารแห่งเป่ยเจียงด้วยหรอกหรือ
การเสี่ยงภัยถึงเพียงนี้ ทำให้พวกเขาต่างหวาดผวาอกสั่นขวัญแขวนเช่นกัน
เฉียนจ่านเทียนยืนมองดูอยู่บนกำแพงเมือง
"ลูกเอ๋ย! ไฟจวนจะลามมาถึงตรงนี้แล้ว พ่อของเจ้ายังไม่ได้คิดพินัยกรรมไว้เลยนะ!"
เฉียนซิงเจ๋อยกยิ้มมุมปาก
"ยังต้องคิดพินัยกรรมอะไรอีกเล่า ของของท่านสุดท้ายก็ต้องเป็นของข้าอยู่แล้วไม่ใช่หรือ"