กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 - ฝูงไข่มุกแย่งชิงสมบัติ
เพียงแค่พริบตาเดียว ตรงหัวมุมตรอกก็ไม่มีเงาร่างของแม่นางผู้มีกลิ่นกายหอมกรุ่นแต่ดุร้ายเหลือร้ายอีกต่อไป
เสิ่นชางและเยียนเจี้ยงหันมาสบตากัน ไม่รู้ว่าจะต้องเอ่ยคำใดดี
เสิ่นชางโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ
"อมิตาภพุทธ"
เยียนเจี้ยงรู้สึกขัดหูขัดตากับเขามานานแล้ว ก่อนหน้านี้เพราะมีเฉียนซิงเจ๋ออยู่ด้วยจึงได้แต่อดทนเอาไว้ ยามนี้จึงสุดจะทนทานอีกต่อไป
"เจ้านักบวชเก๊วันๆ เอาแต่อมิตาภพุทธ อมิตาภพุทธ มันน่าสนุกตรงไหนกัน"
เสิ่นชางชะงักไป ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ อีกฝ่ายถึงได้โมโหใส่ตน
"หยาบคาย ขัดต่อราชประเพณี" เสิ่นชางประนมมือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้าไม่รีบร้อน
เยียนเจี้ยงหัวเราะเยาะ