กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 222 - จ้าวซื่ออันฆ่าคนแล้ว
จ้าวซื่อป๋อไม่กล้าขัดขืน ร่างกายสั่นเทาประหนึ่งจับไข้ ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเขา
ในเวลานี้ทุกคนต่างคิดในใจว่า จ้าวซื่ออันคงไม่ลงมือกับเด็กตัวเล็กๆ หรอกกระมัง
อย่างไรเสียก็เลี้ยงดูอยู่ข้างกายมานานหลายปี
ต่อให้เลี้ยงสุนัขสักตัวก็ย่อมต้องเกิดความผูกพัน
ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวซื่ออันมีชื่อเสียงในฐานะบัณฑิตผู้สง่างามมาโดยตลอด
คงไม่ทำเรื่องโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้
ท่ามกลางความคิดอันหลากหลายของผู้คน จ้าวซื่ออันก็อุ้มจ้าวซื่อป๋อขึ้นมาจริงๆ พลางเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ทุกคนต่างลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทว่าลมหายใจยังมิทันได้ผ่อนออกจนหมด พวกเขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกตกใจ