กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 - จวนแม่ทัพคนพาลต่ำช้า
"เจ้าว่าอะไรนะ"
จ้าวซื่ออันโกรธเกรี้ยวหยัดกายลุกขึ้น ทว่ามือทั้งสองข้างยังคงไม่ลืมที่จะกดจานกระเบื้องเอาไว้แน่น พูดอย่างไรก็ไม่ยินยอมมอบให้เฉียนซิงเจ๋อ
รู้สึกราวกับว่าทั้งสองคนแทบจะกดจานจนแตกละเอียดอยู่แล้ว
จ้าวหลินที่อยู่ด้านข้างร้อนใจอยากจะสอดคำพูด ช่วยเหลือบุตรชายตนเองสักหน่อย
ระหว่างที่คิดไปคิดมาเพิ่งจะอ้าปาก กลับได้ยินเฉียนซิงเจ๋อจ้องมองริมฝีปากของจ้าวซื่ออันแล้วเอ่ย
"บนฟันเจ้ามีเศษผัก"
จ้าวซื่ออันแทบจะแสดงออกตามสัญชาตญาณ รีบปล่อยมือ ใช้แขนเสื้อบดบังริมฝีปากของตนเองเอาไว้ จากนั้นก็ก้มหน้าจัดการ