กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126 - สุนัขยังไม่กิน
ภายใต้สายตาจับจ้องของผู้คนมากมาย เฉียนซิงเจ๋อไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับจานกระเบื้องสีขาวใบนั้นมาอย่างหน้าตาเฉย
ผู้คนต่างพากันมีใบหน้าตกตะลึง
ใครจะคาดคิดว่าเฉียนซิงเจ๋อจ้องมองอาหารเลิศรสตรงหน้า ไม่เพียงแต่ไม่ซาบซึ้งใจ กลับเอ่ยด้วยใบหน้าไร้เดียงสา
"ของฝ่าบาทยกให้ข้าแล้ว แล้วส่วนของข้าเล่า"
อะไรกัน
ผู้คนรู้สึกสับสนอยู่บ้าง
เขากำลังหมายความว่าอย่างไร