เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 อดีต: อุบัติเหตุ (จบ)
“นายรู้?” หานหยวนจิ้งหันขวับไปมอง “ในเมื่อรู้แล้วนายยังจะเข้ามาอีก ถ้าชาตินี้ออกไปไม่ได้ นายคิดจะแก่ตายอยู่ที่นี่หรือไง!”
“สภาพแวดล้อมที่นี่ก็ไม่ได้แย่นะ ร่มรื่นดีออก” เหวินเหรินเฟิงยกมือป้องหน้าผาก กวาดตามองไปรอบๆ “ถ้าออกไปไม่ได้จริงๆ การได้อยู่แก่เฒ่าไปพร้อมกับคุณหานน้อยที่นี่ ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเหมือนกัน”
เนื้ออ่อนตรงเอวของเขาถูกหานหยวนจิ้งหยิกเข้าให้เต็มแรง เหวินเหรินเฟิงสะดุ้งโหยงรีบร้องขอความเมตตาทันที “ล้อเล่นน่า ล้อเล่น”
“ในสายตาของคุณหานน้อย ฉันดูเป็นคนมุทะลุที่เข้ามาโดยไม่เตรียมตัวอะไรเลยขนาดนั้นเชียวเหรอ” เหวินเหรินเฟิงทำตาละห้อย
“น่าเสียดายนะ แต่ใช่เลยล่ะ”
เหวินเหรินเฟิงกุมหน้าอก “ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ”
“งั้นคราวนี้ฉันจะทำให้หยวนจิ้งต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปเลยคอยดู” เหวินเหรินเฟิงเดินห่างออกไปสองสามก้าว ก่อนหันกลับมามอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ ดวงตาสีน้ำตาลอมทองราวกับมีประกายแสงระยิบระยับ
หานหยวนจิ้งกอดอก จ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายนิ่ง “อยากให้ฉันตกใจน่ะไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะ”
เหวินเหรินเฟิงแบฝ่ามือออก เผยให้เห็นแผ่นไม้ชิ้นเล็กๆ ที่หยิบออกมาจากเข็มขัดยุทธวิธี ก่อนจะเป่าลมใส่เบาๆ