เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 81 อดีต: อุบัติเหตุ (กลาง)
“เหวินเหรินเฟิง!”
ลมกรรโชกพัดบาดหน้าหานหยวนจิ้ง ฝนที่เทกระหน่ำราวกับใบมีดสาดซัดเข้าใส่ร่าง
ตอนนี้มือขวาของเขายึดขอบอาคารหินไว้แน่น มุมเอียงเกือบเก้าสิบองศาทำให้ตัวเขาแทบห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ เบื้องล่างคือหุบเหวลึกที่ปกคลุมด้วยหมอกชื้น กระแสน้ำเชี่ยวกรากพร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่ตกลงไป
เลือดสดๆ ไหลอาบแขนขวา ก่อนถูกสายฝนชะล้างจนเจือจาง ท้องแขนเรียบเนียนไร้ซึ่งตัวอักษรใดๆ ปรากฏ
หานหยวนจิ้งสูดหายใจลึก สองเท้าพยายามควานหาที่เหยียบบนผนังขรุขระ กว่าจะหาจุดยึดที่พอเหมาะได้ก็เล่นเอาทุลักทุเล เขาค่อยๆ ปีนป่ายขึ้นไปอย่างเชื่องช้า
“เคร้ง——”
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นก้องไปทั่วผืนฟ้า แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งแหวกนภา กลืนกินความมืดครึ้มของพายุฝน แสงสีทองบาดตาสาดส่องทะลุกลุ่มเมฆดำทมิฬ
หานหยวนจิ้งเงยหน้าขึ้นมอง
เทวรูปสำริดขนาดมหึมาจุติลงสู่พื้นโลก ร่างกึ่งโปร่งแสงสะท้อนรัศมีเจิดจรัส เทวรูปที่มีใบหน้ากึ่งเทพกึ่งพุทธแย้มยิ้มดุดัน คิ้วตาเปี่ยมอำนาจ มือซ้ายประคองตาชั่ง