เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 การพักผ่อนช่วงสั้นๆ เหวินเหรินเฟิงตลอดกาล
หานหยวนจิ้งยื่นมือไปสัมผัสผนังขรุขระที่ชื้นไปด้วยไอเลือด กวาดสายตาสำรวจอย่างละเอียดว่ามีกลไกซ่อนอยู่ที่เขามองข้ามไปหรือไม่
ทว่าไม่ว่าจะตรวจดูยังไง เขาก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ บนผนังด้านนี้เลย ราวกับมันเป็นเพียงกำแพงปูนธรรมดาๆ ทั่วไป
เป็นไปไม่ได้... แม้ปกติเหวินเหรินเฟิงจะชอบพูดจาล้อเล่นไม่ถูกกาลเทศะอยู่บ่อยๆ แต่เวลาทำงานจริงจัง เขาพูดน้อยยิ่งกว่าใคร และไม่มีทางแกล้งปั่นหัวคนอื่นเล่นเด็ดขาด
หานหยวนจิ้งเชื่อมั่นว่า ตอนมีชีวิตอยู่เขาเป็นคนยังไง ต่อให้ตายไปแล้วก็ไม่มีวันเปลี่ยน
เพราะเหวินเหรินเฟิง... ก็คือเหวินเหรินเฟิงตลอดไป
หานหยวนจิ้งถอนหายใจในใจเบาๆ เขาหันกลับไปมอง สบเข้ากับดวงตาสีแดงดุจใบเมเปิลคู่นั้น ราวกับมองเห็นแววตาขี้เล่นของอีกฝ่ายสมัยที่ยังเป็นมนุษย์ และได้ยินเสียงหัวเราะหยอกเย้าดังแว่วอยู่ข้างหู
เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้อย่างจนใจ "โอเคๆ ฉันยอมแพ้แล้ว บอกมาเถอะว่าตรงนี้มีความลับอะไรที่ฉันเดาไม่ออก"