เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 ความเชื่อใจของเพื่อนร่วมทีม
หมอกสีดำหนาทึบบดบังทัศนวิสัยของหานหยวนจิ้งจนมิด ความรู้สึกไร้น้ำหนักถาโถมเข้าใส่ทั่วร่าง ความเคว้งคว้างไร้ที่ยึดเหนี่ยวเอ่อล้นขึ้นมาในใจอย่างไม่อาจห้าม
ทว่าหางงูอันยืดหยุ่นกลับพันรอบกายเขาไว้ไม่ห่างตั้งแต่ต้นจนจบ
ยิ่งรัดแน่นมากเท่าไหร่ หานหยวนจิ้งก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างตัวเขากับโลกภายนอก
ไม่นานนัก เบื้องหน้าของเขาก็สว่างวาบ หมอกสีดำค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยสีแดงเข้มของเงาหมอกร่างผอมสูง หมอกสีเลือดกลุ่มนั้นพลิ้วไหวราวกับปุยขน แต่ก็โหมกระหน่ำดั่งเปลวเพลิง
เงาหมอกสีแดงเข้มอยู่ใกล้แค่เอื้อม มันเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า จนเดินมาประชิดตัวสมาชิกหน่วยปฏิบัติการเคลื่อนที่แล้ว
หานหยวนจิ้งไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขายกดาบขึ้นแทงทะลุชั้นหมอกคล้ายปุยขนที่ผิวด้านนอกของเงาหมอก แล้วพุ่งตัวแทรกผ่านช่องว่างที่ฟันเปิดออก กระโจนเข้าไปด้านในทันที
ทันทีที่ชั้นหมอกถูกแทงทะลุ พายุหิมะที่โหมกระหน่ำก็ดูเหมือนจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ