เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 64 เกาะโดดเดี่ยว อสรพิษที่มองไม่เห็น
หานหยวนจิ้งกินไปไม่มากนัก ไม่นานก็วางชามและตะเกียบลง มองดูอีกสี่คนที่ยังกินกันอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับนักกินจุ
เขาหัวเราะเบาๆ ไม่ได้รบกวนพวกเขา เดินถือชามบะหมี่ที่โปะเนื้อวัวมาจนพูนชามกับน้ำองุ่นหนึ่งแก้วไปนั่งบนโซฟาตามลำพัง
หานหยวนจิ้งวางชามบะหมี่ที่ยังไม่ถูกแตะต้องลงบนโต๊ะ แล้วพูดเบาๆ "ปรุงรสไว้ให้แล้ว ลองดูสิว่าถูกปากไหม"
สิ้นเสียง กลุ่มหมอกควันสีดำจางๆ ก็ลอยออกมาจากปลายหางงูเรียวเล็กที่พันอยู่รอบข้อมือซ้ายของเขาอย่างเงียบเชียบ ค่อยๆ ปกคลุมชามบะหมี่ร้อนๆ ที่ยังมีควันลอยกรุ่นอยู่
ไม่ถึงชั่วพริบตา บะหมี่ชามนั้นที่เคยมีครบทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติ ก็แปรเปลี่ยนเป็นกองขี้เถ้าในทันที
หานหยวนจิ้งยิ้มบาง จิบน้ำองุ่นรสหวานฉ่ำเข้าไปอึกหนึ่ง
เพิ่งจะกลืนน้ำองุ่นลงคอ เขาก็รู้สึกได้ว่าปลายหางงูที่เคยพันอยู่นิ่งๆ บนข้อมือซ้ายสั่นกระดิ่งส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งใสกังวาน เลื้อยผ่านหลังมือ ลอดผ่านร่องนิ้ว แล้วพันรอบปลายนิ้วของเขาไว้
"เสียงอะไรน่ะ" เย่หลินเงยหน้าพรวดขึ้นมาจากกองอาหาร สวมแว่นตาที่ฝ้าขาวเกาะเต็มไปหมดมองมาทางหานหยวนจิ้ง ทว่าเขากลับมองไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว