เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 อดีต: งานเลี้ยง (จบ) ราวกับถูกบางสิ่ง...
หานหยวนจิ้งเหลือบมองไปรอบๆ เห็นเหล่านักวิจัยที่อยู่ใกล้ๆ ต่างขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไม่สนใจแต่กลับเงี่ยหูฟังสถานการณ์ทางนี้อย่างตั้งใจ
เขานึกขำอยู่ในใจ จึงเอนหลังพิงพนักโซฟา ยกขาไขว่ห้าง "ถามมาสิ"
เหวินเหรินเฟิงกะพริบตาปริบๆ "จริงๆ ก็เป็นคำถามที่ง่ายแสนง่ายเลยครับ"
เขากำมือขวาทำท่าเหมือนไมโครโฟนแล้วยื่นไปจ่อที่ปากของหานหยวนจิ้ง "ทำไมคุณหานน้อยถึงยอมกินปูทั้งห้าตัวที่ผมแกะให้ล่ะครับ"
"เพราะมันกินยาก" หานหยวนจิ้งตอบโดยไม่ต้องคิด
สิ้นคำตอบ บรรดานักวิจัยที่กำลังชะโงกหน้าแอบฟังก็เสียหลักล้มระเนระนาดลงไปกองกับพื้น คนหนึ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาโวยวาย "นี่มันคำตอบแบบไหนกันเนี่ย!"
"ก็เป็นคำตอบที่สมบูรณ์แบบแล้วไงครับ" เหวินเหรินเฟิงไล่ต้อนเพื่อนร่วมงานให้กลับไปที่วงเล่นเกม "เอาล่ะๆ ในเมื่อได้คำตอบแล้ว ก็อย่ามามุงรบกวนคุณหานน้อยเลย กลับไปเล่นต่อกันเถอะ"
"สมบูรณ์แบบตรงไหนกัน!" มีคนชี้หน้าประท้วง "อีกอย่าง คำถามของพวกเราคือตอนที่นายบังคับให้หานหยวนจิ้งกินปู เหวินเหริน นายคิดอะไรอยู่ต่างหาก อย่ามาเนียนเปลี่ยนเรื่องสิ"