เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 สังหารภาพลวงตานั้นเสีย เขาคิดว่า เขาต้อง...
ท่ามกลางรัตติกาลอันเงียบสงัดภายในรั้วมหาวิทยาลัย ร่างสี่ร่างกำลังเคลื่อนที่ฝ่าความมืด เชือกนำทางสีเหลืองสะท้อนแสงเรืองประกายจางๆ
ทว่าเรื่อง 'ห้ามคิด' นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยสักนิด
ตราบใดที่คนเรายังมีลมหายใจ ในสมองย่อมผุดความคิดร้อยแปดพันเก้าขึ้นมาเสมอ ต่อให้หลับใหลไปแล้วก็ไม่อาจห้ามเซลล์สมองที่ตื่นตัวไม่หยุดให้สร้างโลกแห่งความฝันขึ้นมาได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่นี่คือมหาวิทยาลัยที่เคยมีอมนุษย์เส้นสายปรากฏตัว ทันทีที่พวกเขาหลับตาลง นั่นหมายถึงความมืดมิดและความไม่รู้อะไรเลย รวมถึงความหวาดกลัวต่อสิ่งที่มองไม่เห็น
ทุกย่างก้าวที่ทั้งสี่คนก้าวออกไป ล้วนเป็นการก้าวเข้าสู่โลกอันลึกลับและเต็มไปด้วยภยันตราย
ฉู่ซวี่ชวนเผลอวางมือซ้ายลงบนช่องเก็บของช่องหนึ่งบนเข็มขัดยุทธวิธี ประสาททั่วร่างตึงเครียดเขม็ง กล้ามเนื้อทุกมัดเตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้ที่อาจปะทุขึ้นได้ทุกวินาที
"ฟู่..."
สายลมกรรโชกหอบใบไม้แห้งบนพื้นให้ปลิวว่อน ใบไม้ใบหนึ่งกำลังจะปลิวมาเฉียดแขนของฉู่ซวี่ชวนที่กำลังระแวงจนขึ้นสมอง เขาเปิดฝาช่องเก็บของออก ปลายนิ้วสัมผัสโดนวัตถุสะสมแล้ว เตรียมจะระเบิดพลังออกมาได้ทุกเมื่อ