เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 303 จอมมารแห่งศาสตร์มืดที่แท้ก็เป็นเพียงคนขี้ขลาดคนหนึ่งเท่านั้น
“ท่านซอธ วันนี้ดูเหมือนท่านจะใจลอยอยู่บ้างนะ?”
หลังจากเดินวนรอบปราสาทไปหนึ่งรอบ ในที่สุดริชาร์ดก็หยุดฝีเท้าลง พลางมองจั่วซือที่เดินอยู่ข้างกายด้วยดวงตาคู่ที่ผ่านการบ่มเพาะจากกาลเวลาและประสบการณ์ชีวิตอันยาวนาน
เพราะตั้งแต่เมื่อครู่ เขาก็สังเกตเห็นว่าสายตาของชายหนุ่มผู้นี้ดูไม่อยู่กับร่องกับรอยนัก อีกทั้งยังคอยเหลือบมองบรรดาผู้ซื้อที่เดินทางมาร่วมงานประมูลรอบข้างเป็นระยะด้วยหางตา
จั่วซือส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ใช่ว่าข้าใจลอยหรอก แต่ข้าพบว่ามีหนูตัวน้อยที่น่าสนใจอยู่สองสามตัวแอบปะปนเข้ามาด้วย”
“หนูตัวน้อย?” ชายชรากะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจ
“ใช่แล้ว! ท่านยังไม่ได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศอีกหรือ?” จั่วซือย้อนถามด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ในฐานะผู้ที่มีค่าสถานะด้านการรับรู้สูงถึงยี่สิบแต้มขึ้นไป เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะเชื่อสัญชาตญาณอันแสนพิสดารชนิดนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ หรือจะเรียกอีกอย่างว่า ‘สัมผัสที่หก’ ก็ได้
แม้สิ่งนี้จะไม่น่าเชื่อถือเท่าการวิเคราะห์อย่างรอบคอบและการใช้เหตุผลเชิงตรรกะเลยแม้แต่น้อย แต่อัตราความแม่นยำกลับสูงจนน่าตกใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรอบกายมีอันตราย ความรู้สึกเช่นนี้จะส่งสัญญาณเตือนออกมาเป็นสิ่งแรกทันที