เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 302 บ่อน้ำลึกแห่งวิญญาณ
หลังจากวุ่นวายอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดโวลเดอมอร์ซึ่งมีดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยก็ยอมล้มเลิกความคิดที่จะนำศิลานักเล่นแร่แปรธาตุออกมาจากหีบ
เพราะเขาตระหนักแล้วว่า เวทมนตร์ที่ร่ายกำกับอยู่บนหีบนั้นไม่ใช่คาถาชนิดใดที่รู้จักกันอยู่เลย หากแต่เป็นรูปแบบเวทมนตร์อีกประเภทหนึ่งที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน กลับมีความคล้ายคลึงอยู่บ้างกับชุดรูนที่กล่าวถึงในหนังสือ 《สอนเก็บคาถาเวทมนตร์ด้วยสองมือของเจ้าเอง — เล่มหนึ่ง》
แต่ปัญหาก็คือ นับตั้งแต่หนังสือเล่มนี้วางจำหน่ายเมื่อปีก่อนจนถึงตอนนี้ เขาแทบจะใช้เวลาทั้งหมดไปกับการวางแผนคืนชีพอย่างรอบคอบ หรือไม่ก็อยู่ระหว่างหลบหนี แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมานั่งสงบจิตสงบใจศึกษาสิ่งเหล่านี้ได้
อย่าว่าแต่การแก้เวทมนตร์ที่ร่ายกำกับไว้บนหีบเลย แม้แต่จะจดจำรูนให้ครบทุกตัวก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
ส่วนเหล่าผู้เสพความตายที่ถูกคุมขังอยู่ในอัซคาบันนานถึงสิบปี ก็แทบจะตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่อาจหวังพึ่งพาอะไรได้เลย
แม้แต่ตัวเขาในวัยหนุ่มก็เพิ่งฟื้นคืนสติได้ไม่นาน แถมยังยึดครองร่างของกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต จอมหลอกลวงคนหนึ่งอีกด้วย ในสมองจึงแทบไม่มีความรู้ที่เป็นประโยชน์อยู่เลย
เมื่อมองศิลานักเล่นแร่แปรธาตุที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ แต่กลับไม่อาจครอบครองได้ จอมมารก็แผ่กลิ่นอายดุร้ายและจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมาทั่วร่าง แม้แต่เบลลาทริกซ์ผู้จงรักภักดีอย่างที่สุดก็ยังก้มหน้าลง ไม่กล้าปริปากสักคำ ด้วยเกรงว่าเจ้านายจะระบายโทสะใส่ตน