บทที่ 2 — มันคือเวทมนตร์

พอตื่นขึ้นมา ก็ค่อย ๆ ลืมตา ปล่อยให้สมองเรียบเรียงตัวเองก่อนจะนึกย้อนไปว่าเกิดอะไรขึ้น พอนึกออกก็สรุปเอาเองว่ามันเป็นแค่ฝัน เพราะเมื่อกี้ทำตัวประหลาดชะมัด ใครวะจะไม่กลัวในสถานการณ์แบบนั้น? คือ เออ อะดรีนาลีนก็พุ่ง ความตื่นเต้นก็สูง แต่ก็เถอะ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะยอมรับสถานการณ์แบบนั้นได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น! มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะรีแอคแบบนั้น!

ด้วยสายตาพร่ามัวที่เดาว่าคงเพราะเพิ่งตื่น จึงหันไปทางนาฬิกา หวังว่าถ้าหรี่ตาดูอาจจะพอมองออกว่ากี่โมง แต่ความพยายามก็ไม่เป็นผล เพราะไม่ว่าจะหรี่ตาแค่ไหน ก็ดูจะหานาฬิกาไม่เจอ