กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 129: ชาวเมืองที่หายตัวไป
หลังจัดการเรื่องการป้องกันเรียบร้อย เวินหลิงจึงหลับตาลงได้อย่างสบายใจ
……
ในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น เวินหลิงเอื้อมมือไปคลำข้างตัวตามความเคยชิน
ร่างเล็กขนฟูของเวินเมาเมาแนบอยู่กับข้อมือเธอ พร้อมส่งเสียงครางเบาๆ
เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย แสงจากนอกหน้าต่างสว่างจ้าแล้ว
เวินเมาเมาถูกปลุกจนสะดุ้ง กลิ้งตัวหนึ่งตลบ เผยให้เห็นพุงนุ่มนิ่ม
เวินหลิงหัวเราะเบาๆ พลางเกาคางมัน ก่อนอุ้มเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพึมพำ
“ได้เวลาตื่นแล้ว เจ้าแมวขี้เซา ฮ่าๆๆ”
เวินเมาเมายื่นอุ้งเท้ามาตบหน้าเธอเบาๆ จากนั้นก็กระโดดลงจากเตียง วิ่งไปที่ประตูแล้วใช้หัวดันประตู