บทที่ 113: ขั้นแรกหยั่งเห็น

บทที่ 113: ขั้นแรกหยั่งเห็น

ทันทีที่เธอก้าวผ่านกรอบประตู กระดาษหนังแกะก็ลอยออกมาจากมิติกระเป๋าของเวินหลิงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสายหนึ่งหลอมรวมเข้าไปในร่างของเธอ

เวินหลิงรู้สึกว่าร่างกายร้อนวูบเล็กน้อย ราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกหาเธอ

เธอหันกลับไปมองด้านหลัง หมอกนอกกรอบประตูได้กั้นเธอกับรถบ้านออกจากกันแล้ว

เวินเมาเมาไม่ได้อยู่บนไหล่ของเธออีกต่อไป แต่เดินตามติดอยู่ข้างเท้า หางชูตั้งสูง

เธอหยิบน้ำค้างแข็งโปรยออกมา ปลายนิ้วเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้าวข้ามประตูบานนั้นและมุ่งลึกเข้าไปในความว่างเปล่า

หลังจากมึนงงไปหนึ่งวินาที ทัศนวิสัยของเวินหลิงก็กลับมาเป็นปกติ