กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 112: ทางเข้า
เวินเมาเมาพลิกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเวินหลิง พร้อมส่งเสียงครางหงิงๆ
อุ้งเท้าเล็กๆ วางพาดบนข้อมือของเธอ ปลายหางแกว่งไปมา
เวินหลิงยิ้มกว้างพลางอุ้มเวินเมาเมาขึ้นมาเขย่าเบาๆ
“ช่างมันก่อน วิ่งเก็บระยะทางกันเถอะ~”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ทั้งวันสงบดี ไม่มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น
รถบ้านยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนเวลาล่วงเข้าสู่วันถัดมา
……
เวินหลิงขยี้ตา ก่อนจะยื่นมือไปลูบเวินเมาเมาที่อยู่ข้างหมอน
เวินเมาเมานอนแผ่หลาอยู่ข้างๆ เผยพุงน้อยๆ ออกมา หลับสบายอย่างเต็มที่