บทที่ 107: เทพหลิง

บทที่ 107: เทพหลิง

เวินเมาเมาคลอเคลียอยู่ในอ้อมแขนของเธออย่างสบายใจจนหรี่ตาลง หางสะบัดไปมาเป็นจังหวะ

เวินหลิงอดไม่ได้ จึงยื่นมือไปหยอกหูของมันสองที

เวินเมาเมาสะดุ้งทันที จากนั้นก็ยังคงมุดหัวเข้าหาฝ่ามือของเธอต่อ

เวินหลิงหัวเราะเบาๆ ก่อนยื่นมือไปจิ้มพุงนิ่มๆ ของมันสองที

“กินอิ่มแล้วก็นอนอย่างเดียวเลยนะ ไม่คิดจะช่วยฉันแบ่งเบาความกังวลบ้างหรือไง”

เวินเมาเมาถูกเธอจิ้มจนถอยหนีไปเล็กน้อย จากนั้นก็หลับตาหาวและไม่สนใจเธอเลย

รถบ้านยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่น เวินหลิงพิงหัวเตียงพลางมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

หิมะที่กองอยู่สองข้างทางหลวงหายไปจนหมด เผยให้เห็นผืนดินสีดำปนน้ำตาลกว้างสุดลูกหูลูกตา