กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 25: ข้อความส่วนตัวจาก【ขำจะตายแล้ว】
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เวินหลิงก็เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมหนา แล้วพันผ้าพันคอรอบคอให้เรียบร้อย
เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องคนขับของรถบ้าน ก่อนเอียงหน้ามองกระจกมองหลังแวบหนึ่ง
ก้อนขนบนศีรษะยังขดตัวอยู่อย่างมั่นคง เธอยื่นมือไปตบปลายหางของเวินเมาเมาเบาๆ
“โอเคๆ~”
“นั่งให้ดีนะ”
รถบ้านค่อยๆ แล่นขึ้นทางหลวง ไม่น่าเชื่อเลยว่าเวินเมาเมาจะขดตัวได้มั่นคงกว่าที่เธอคิดไว้มาก
หลังจากแล่นไปหลายกิโลเมตร เธอก็ค่อยๆ ชินกับมัน จึงไม่สนใจอีก
“วันนี้ก็ยังเป็นวันที่ต้องใช้ตาเปล่ากวาดมองข้างทางเพื่อหาหีบสมบัติสินะ~”