บทที่ 20: อากาศเย็นลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!

บทที่ 20: อากาศเย็นลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!

เวินหลิงถูกความหนาวปลุกให้ตื่น

พูดให้ถูกคือ หลังจากเธอพลิกตัว ปลายจมูกดันไปชนกระจกรถเข้าเต็มๆ

สัมผัสเย็นเฉียบทำให้เธอสะดุ้งตื่น ความง่วงหายไปกว่าครึ่งทันที

“อือ...”

เธอหดคอมุดเข้าไปในผ้าห่ม ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวแน่นขึ้น แล้วโผล่ตาข้างหนึ่งออกมามองด้านนอก

ด้านในกระจกรถมีน้ำค้างแข็งบางๆ เกาะอยู่ชั้นหนึ่ง เกล็ดเล็กละเอียดค่อยๆ แผ่ขยายออกไปตามขอบ

ทางหลวงด้านนอกดูพร่าเลือน ท้องฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ ไอเย็นซึมเข้ามาตามร่องกระจกรถ

“ว้าว ทำไมถึงมีน้ำค้างแข็งขึ้นมาได้เนี่ย!”

“ที่แท้ความรู้สึกว่าอากาศเย็นลงเมื่อสองคืนก่อนก็ไม่ได้คิดไปเองสินะ”