กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 ซากโบราณลึกลับริมผาสูง
แรงดูดนี้มาเร็วและรุนแรงเกินไป ทุกคนไม่ทันแม้แต่จะตอบสนอง ก็ถูกดูดเข้าไปในความมืดอันไร้สิ้นสุดเสียแล้ว
ไม่รู้เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด เมื่อสวี่ไท่ผิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนอยู่ในห้วงมิติที่แปลกประหลาดและน่าขนลุก
ที่นี่ไร้ตะวันเดือนดาว ไร้ขุนเขาและแม่น้ำ มีเพียงความว่างเปล่าสีเทาหม่น อากาศอบอวลด้วยกลิ่นเน่าเปื่อยชวนคลื่นไส้
ใต้เท้าเป็นพื้นหินเย็นเฉียบแข็งกระด้าง เหนือศีรษะคือผนังหินต่ำกดทับ รอบด้านเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบถี่และเสียงหัวใจเต้นของตนเอง
"หว่านเอ๋อร์! ซูเหยา! พวกเจ้าอยู่ที่ไหน" สวี่ไท่ผิงตะโกนเรียกชื่อสหายเสียงดังลั่น เสียงก้องสะท้อนอยู่ในห้วงมิติอันว่างเปล่า ทว่ากลับไร้ผู้ใดตอบรับ