บทที่ 234 เสิ่นหนิงหนิง

บทที่ 234 เสิ่นหนิงหนิง

รถค่อย ๆ แล่นผ่านตลาดเล็ก ๆ แห่งนั้น เฉาซวี่มองผ่านหน้าต่าง เห็นแผงหนึ่งวางผักเขียวหลายกำที่ยังมีดินติดอยู่

หญิงชราคนหนึ่งนั่งบนม้านั่งเตี้ย ก้มหน้าแกะถั่ว แสงอาทิตย์ส่องลงมาย้อมเส้นผมสีดอกเลาของเธอเป็นสีเงินนุ่มนวล ภาพนั้นสงบนิ่งราวกับรูปถ่ายเก่า

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่บางอย่างในใจกลับไหวขึ้นเล็กน้อย

ราวกับในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมเสิ่นฮุ่ยหมิ่นถึงดูแลคนอื่นเก่งขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ชอบรบกวนใคร และทำไมแม้แต่ซื้อรองเท้าสักคู่ก็ยังต่อราคาแล้วต่อราคาอีก

สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ติดตัวมาตั้งแต่เกิด แต่เป็นสิ่งที่ชีวิตหล่อหลอมขึ้นมา

ในรถเงียบอยู่ครู่หนึ่ง